نوشته‌ها

آشنایی با کدهای خطای سایت – کدهای خطای http

آشنایی با پروتکل http و کدهای خطا در آن

هنگامی که در بستر اینترنت با پروتکل HTTP در حال گشت و گذار و مرور صفحات مختلف هستیم، با هر آدرس url ای که از طریق مرورگر خود از سرور سایت ها ی  مختلف درخواست می کنیم، کدهایی در پس زمینه بین واسط کاربری ما یا همان مرورگراینترنتی و سرور رد و بدل می شوند که به آنها در اصطلاح کدهای وضعیت HTTP یا (HTTP response status codes) اطلاق میشوند، این کدها توسط کنسرسیوم ها و بنیاد جهانی استاندارد سازی وب از جمله IETF یا (Internet Engineering Task Force) و W3C یا (World Wide Web Consortium) تعریف شده اند – امروزه تقریبا سرور یا مرورگری وجود ندارد که از اصول آنها پیروی نکند،  کدهای وضعیت  HTTP چه به لحاظ فنی و چه به لحاظ کاربری، کاربردهای فراوانی دارند و لذا آشنایی با جزئیات و مفاهیم آنها می تواند به میزان زیادی به توسعه دانش و اطلاعات عمومی وب، کمک کند.

آشنایی با کدهای وضعیت HTTP

برای دیدن کدهای وضعیت HTTP، می توانید از قابلیت های مرورگرها  برای توسعه دهندگان وب (web developers) استفاده کنید، معمولا در مرورگرهایی مثل فایر فاکس، گوگل کروم، اپرا و… قسمتی تحت عنوان ابزارهای توسعه دهندگان  یا عناوینی شبیه آن وجود دارد که تمام فعل و انفعالات واسط کاربری (user agent) و سرور را نشان می دهد.

تفاوت میان HTTP 1/0 و HTTP 1/1 چیست؟

قبل از بررسی کدهای خطا  بد نیست اشاره ای داشته باشیم به نسخه های مختلف آن، اعدادی که در مقابل تیتر بالا مشاهده می کنید……………. (۱/۰ و ۱/۱) در واقع نسخه های مختلف پروتکل HTTP هستند که توسط گروه HTTP-WG که خود زیر مجموعه IETF یا است، توسعه یافته، HTTP 1/0 نسخه ابتدایی و قدیمی این پروتکل است که در ابتدا مورد استفاده قرار می گرفت و به دلیل نقایص و نقاط ضعفی که وجود داشت، ……………………به تدریج توسعه داده شد و استاندارد HTTP 1/1 شکل گرفت، در بستر نسخه جدید پروتکل HTTP کدهای وضعیت بیشتری تعریف شده و امروزه بیشتر سرور ها و مرورگرها از آن استفاده می کنند.

کدهای  http سری ۱۰۰

اولین سری از کدهای HTTP، با عدد ۱۰۰ شروع می شود که در مورد نقل و انتقال بسته های اطلاعات مثل ارسال و دریافت فایل، کاربرد دارند و حالت موقت پاسخ سرور را نشان می دهند، به فرض وقتی از متد POST در فرم های وب استفاده می کنیم، دریافت کد ۱۰۰ به معنی این است که سرور درخواست ما را پذیرفته و فرایند پردازش اطلاعات ادامه دارد، االبته بدون ارسال کد ۱۰۰ نیز این فرایند ادامه می یابد لذا ارسال آن از طرف سرور ضروری نیست و حتی در مرورگرهایی که از نسخه HTTP/1.0 استفاده می کنند، این کد قابل فهم و پردازش نیست.

کد ۱۰۰، ادامه ارسال (Continue)

کد ۱۰۰ به معنی این است که سرور درخواست مرورگر را دریافت کرده است و مرورگر می تواند ادامه اطلاعات را ارسال نماید، این کد مخصوصا در مواقعی که حجم زیادی از داده ها به فرض از طریق فرم های وب و متد POST ارسال می شود، کاربرد دارد و مرورگر با ارسال هدر Expect: 100-continue وضعیت سرور را جهت آمادگی ادامه ارسال اطلاعات بررسی می کند، اگر در جواب کد ۱۰۰ را دریافت کند، ادامه اطلاعات را ارسال می کند، در غیر این صورت کد ۴۱۷ Expectation Failed دریافت می شود.

کد ۱۰۱، تعویض پروتکل ها (Switching Protocols)

کد ۱۰۱ به معنی درخواست مرورگر از سرور جهت تعویض پروتکل نقل و انتقال داده است، در صورتی که سرور این تعویض پروتکل را مفید یا ضروری ارزیابی کند، از درخواست مرورگر پیروی خواهد کرد، به فرض تعویض پروتکل HTTP 1/0 به نسخه HTTP 1/1 می تواند مفید باشد، یا استفاده از پروتکل های real-time و همزمان (synchronous) نیز به همین صورت است، مثلا در برنامه هایی که از آژاکس (Ajax) استفاده می کنند، این کد می تواند کاربرد داشته باشد.

کد ۱۰۲، در حال پردازش (Processing)

از آنجایی که درخواست های مرورگر از سرور ممکن است شامل انجام کارهای مختلفی باشد که هر کدام نیاز به پردازش جداگانه دارند، سرور با ارسال کد ۱۰۲ به مرورگر می گوید که عملیات درخواستی، دریافت شده و در حال پردازش است، به این صورت مرورگر در انتظار پاسخ کامل سرور بوده و  از قطع ارتباط به دلیل به پایان رسیدن حداکثر زمان (time out)، جلوگیری می شود.

کدهای سری ۲۰۰، درخواست موفق (Success)

کدهای سری ۲۰۰، به این معنی است که درخواست ارسالی واسط کاربری (که می تواند مرورگر یا ابزار دیگری باشد)، با موفقیت دریافت، موافقت، پردازش و پاسخ داده شده است، کدهای سری ۲۰۰ معمولا به معنی بی نقص بودن درخواست و عملکرد صحیح سرور است.

کد های http سری ۲۰۰، پاسخ موفق (OK)

کد استاندارد HTTP در وب، با عدد ۲۰۰ نشان داده می شود، دریافت پاسخ ۲۰۰ از سرور به این معنی است که آدرس درخواستی (در متد GET) یا عملیات مورد نظر (در متد POST) به طور کامل و موفقیت آمیز توسط سرور انجام شده است، در یک ارتباط بدون نقص بین واسط کاربری (user agent) و سرور، کدهای سری ۲۰۰ باید دریافت شوند.

کد ۲۰۱، ساخته شده (Created)

کد HTTP 201 به معنی دریافت موفقیت آمیز درخواست و ساخته شدن یک منبع جدید در سرور است (به فرض ایجاد یک فایل یا صفحه جدید)، ارسال کد ۲۰۱ تنها در صورتی صحیح است که سرور منبع جدید را ساخته باشد، در غیر اینصورت (اگر منبع هنوز ساخته نشده باشد) باید کد ۲۰۲ را ارسال کند.

کد ۲۰۲، موافقت شده (Accepted)

کد ۲۰۲، به این معنی است که با درخواست واسط کاربری موافقت شده، اما پردازش عملیات به طور کامل صورت نگرفته است، به همین دلیل تا پایان پردازش عملیات درخواستی، ممکن است تقاضای کاربر کامل شده یا برعکس، رد شود.

کد ۲۰۳، اطلاعات غیر معتبر (Non-Authoritative Information)

کد ۲۰۳ که از ورژن HTTP 1/1 تعریف شده، به این معنی است که سرور درخواست واسط کاربری را به طور موفقیت آمیز پاسخ داده، ولی اطلاعات ارسالی (در پاسخ سرور) از یک منبع غیر معتبر است (به فرض کپی ازاطلاعاتی است که درستی آن تایید نمی شود)، تنظیم این کد در سرورها معمولا غیر ضروری است و می توان به جای آن کد ۲۰۰ را ارسال کرد.

کد ۲۰۴، پاسخ بدون محتوا (No Content)

کد ۲۰۴ به معنی دریافت و پردازش صحیح درخواست واسط کاربری است، اما پاسخ سرور شامل محتوای خاصی نیست و می تواند به فرض تنها اطلاعات مربوط به، به روز رسانی منبع درخواستی باشد، معمولا دریافت این پاسخ از سرور، بدین معنی است که آدرس درخواستی هیچ گونه تغییری از آخرین درخواست تا لحظه کنونی نداشته است و فایل یا صفحه مربوطه به همان صورت قبلی نشان داده می شود.

کد ۲۰۵، بازنشانی محتوا (Reset Content)

کد ۲۰۵ شباهت زیادی به عملکرد کد ۲۰۴ دارد، یعنی در اینجا نیز هیچ محتوایی از طرف سرور ارسال نمی شود، اما در سمت کاربر، اطلاعات فعلی بازنشانی یا Reset می گردند که این معمولا منجر به ایجاد محتوای خالی می شود، این کد مخصوصا برای پاک کردن اطلاعات فرم های وب می تواند مورد استفاده قرار گیرد.

کد ۲۰۶، محتوای جزئی (Partial Content)

کد ۲۰۶، برای حالت هایی که به فرض از امکاناتی نظیر ادامه دانلود (resume download) استفاده می کنیم، کاربرد دارد، با ارسال این کد توسط سرور، به قسمت خاصی از درخواست واسط کاربری به صورت جزئی پاسخ داده می شود، با این شیوه برنامه هایی که از GNU Wget یا نقل و انتقال داده از سرور پشتیبانی می کنند، قادر خواهند بود حتی پس از قطع ارتباط نیز به ادامه دریافت اطلاعات بپردازند، البته این قابلیت باید توسط سرور نیز پشتیبانی شود.


کدهای سری ۳۰۰، انتقال (Redirection)

کدهای سری ۳۰۰ مربوط به مواردی هستند که پاسخ به درخواست واسط کاربری از سرور، باید با انجام اعمال دیگری (در سمت کاربر) کامل شود، این عملیات معمولا توسط واسط کاربری (مثلا مرورگر) و بدون دخالت کاربر (به صورت خودکار) انجام می شود، به فرض عمل ریدایرکت یا انتقال خودکار از یک آدرس به آدرس دیگر، با ارسال کدهای سری ۳۰۰ انجام می شود، نکته مهم در اینجا این مسئله است که ریدایرکت ها نباید در یک درخواست، بیش از ۵ بار تکرار شوند، در غیر اینصورت در اکثر مرورگر ها، فرض بر حلقه (Loop) بی انتها شده و ارتباط قطع خواهد شد.

کد ۳۰۰، انتخاب چندگانه (Multiple Choices)

کد ۳۰۰ برای مواقعی است که سرور در پاسخ به درخواست واسط کاربری، چند منبع مختلف را پیشنهاد می دهد (مثلا یک فایل با فرمت های مختلف) و انتخاب یک url را به عهده مرورگر کاربر می گذارد، عمل انتخاب نیز معمولا یا به صورت خودکار انجام می شود یا اینکه سرور یکی از url ها را به عنوان پیش فرض برگزیده و همراه پاسخ خود ارسال می کند.

کد ۳۰۱، انتقال همیشگی (Moved Permanently)

کد ۳۰۱ یکی از مهم ترین و حساس ترین کدهای HTTP مخصوصا در علم سئو است، دریافت این کد از طرف سرور، به معنی انتقال همیشگی یک آدرس وب، به آدرسی دیگر است، از این کد مخصوصا هنگامی که در آدرس لینک های سایت، به هر دلیل تغییراتی ایجاد می شود، می توان جهت هدایت ربات های خزنده یا کاربران به لینک اصلی، استفاده کرد.

کد ۳۰۲، پیدا شد (Found)

کد ۳۰۲ به این معنی است که منبع درخواستی یافت شده، اما مرورگر باید موقتا به آدرس دیگری منتقل شود (Moved Temporarily)، این حالت با کد ۳۰۱ متفاوت است،  در اینجا انتقال به صورت موقت انجام شده و آدرس اصلی همچنان معتبر و در دسترس خواهد بود، اما در ریدایرکت ۳۰۱، منظور از انتقال، انتقال همیشگی، حذف آدرس فعلی و جایگزینی آن با آدرس جدید است.

کد ۳۰۳، دیدن منبعی دیگر (See Other)

کد ۳۰۳ نیز مشابه کد ۳۰۲ عمل می کند، تفاوت در اینجا، تاکید روی متد GET است، در کد ۳۰۳ آدرس فعلی و آدرسی که کاربر به آن منتقل می شود، باید از طریق متد GET درخواست شوند که در حالت معمول نیز به اینصورت خواهد بود.

کد ۳۰۴، بدون تغییر (Not Modified)

کد ۳۰۴ مربوط به مواقعی است که مرورگر همراه درخواست خود، تقاضای اطلاعات مربوط به آخرین تغییرات فایل یا منبع را نیز از سرور می نماید، اگر در فایل مورد نظر، از آخرین درخواست تا لحظه فعلی، تغییری صورت نگرفته باشد (با هر تغییر در فایل ها، تاریخ آخرین تغییر در قسمت اطلاعات فایل، ذخیره می شود)، سرور در پاسخ، کد ۳۰۴ Not Modified را ارسال می کند، این کار علاوه بر اینکه باعث صرفه جویی در منابع سرور می شود، در افزایش سرعت پردازش در سمت کاربر نیز نقش بسیار موثری دارد.

کد  ۳۰۵، استفاده از پروکسی (Use Proxy)

کد ۳۰۵، به معنی این است که سرور برای دسترسی به منبع درخواستی باید از یک پروکسی استفاده کند، پروکسی در واقع سرور میانجی بین واسط کاربری و سرور اصلی است، از این رو و به دلایل امنیتی برخی مرورگرها مانند فایرفاکس و اینترنت اکسپلورر، از این قابلیت پشتیبانی نمی کنند.

کد ۳۰۶، تعویض پروکسی (Switch Proxy)

کد ۳۰۶ هم مشابه کد ۳۰۵ است و مربوط به درخواست تغییر پروکسی، این کد در حال حاضر کاربردی ندارد.

کد ۳۰۷، انتقال موقت (Temporary Redirect)

کد ۳۰۷ مربوط به مواقعی است که منبع لینک اصلی، موقتا در آدرسی دیگر قابل دسترسی است، این حالت با ریدایرکت ۳۰۲ و ۳۰۳ فرق دارد، در اینجا انتقال نیاز به تایید کاربر داشته و به صورت خودکار انجام نمی شود، متدهای استفاده شده نیز باید بین لینک اصلی و لینک انتقالی مشترک باشد، بقیه شرایط مشابه کدهای ۳۰۲ و ۳۰۳ است و واسط کاربری باید لینک فعلی را همچنان و در مراجعات بعدی به عنوان لینک اصلی مد نظر قرار دهد.

کدهای سری ۴۰۰، خطای سمت کاربر (Client Error)

کدهای سری ۴۰۰ مربوط به رویداد خطایی از جانب کاربر (سمت کاربر) در ارائه درخواست به سرور است، در پاسخ، سرور معمولا و به طور پیش فرض، به همراه کدهای HTTP عباراتی در توضیح خطای رخ داده ارسال می کند و دائمی یا موقتی بودن مشکل به وجود آمده را نیز تعیین خواهد کرد.

کد ۴۰۰، درخواست بد (Bad Request)

کد ۴۰۰ به دلیل درک نشدن شیوه نگارش (syntax) درخواست واسط کاربری از سرور رخ می دهد، در این حالت مفهوم تقاضای کاربر برای سرور روشن نیست و درخواست قابل پردازش نمی باشد، این خطا ممکن است به دلایل دیگر، از جمله نقص در انتقال داده ها (به فرض به دلیل قطع یا افت سرعت ارتباط) نیز رخ دهد.

کد ۴۰۱، دسترسی نا معتبر (Unauthorized)

کد ۴۰۱ به معنی دسترسی غیر مجاز است، در این حالت منبع درخواستی به طور کامل محدود نشده است، بلکه درخواست کاربر نیاز به تایید مجوزهای دسترسی (به طور معمول نام کاربری و کلمه عبور) دارد، به همین دلیل سرور در پاسخ خود یک فرم از نوع WWW-Authenticate را ارسال کرده و از کاربر می خواهد تا اعتبار خود را اثبات کند.

کد ۴۰۲، نیاز به پرداخت (Payment Required)

کد ۴۰۲ استفاده جاری ندارد و برای مقاصدی در آینده وضع شده است، هدف از تعریف آن مربوط به حساب های کاربری است که نیاز به پرداخت وجه دارند، البته در عمل تا کنون چنین اتفاقی رخ نداده است و از کد ۴۰۲ استفاده چندانی نمی شود.

کد ۴۰۳، دسترسی غیر مجاز (Forbidden)

کد ۴۰۳ مربوط به مواقعی است که کاربر درخواست منبعی را از سرور دارد که دسترسی به آن برای همه کاربران محدود شده است، این حالت با کد ۴۰۱ متفاوت است، در اینجا حتی با ورود نام کاربری و کلمه عبور نیز امکان دسترسی مقدور نخواهد بود، معمولا مدیران سایت ها، دسترسی مستقیم به فولدر ها و نمایش فایل ها به صورت لیست را غیر فعال می کنند، در نتیجه وقتی آدرس یک فولدر را از آن سرور درخواست می کنیم، با خطای ۴۰۳ مواجه خواهیم شد.

کد ۴۰۴، منبع درخواستی پیدا نشد (Not Found)

کد ۴۰۴ در مواقعی رخ می دهد که واسط کاربری تقاضای منبعی (به طور مثال یک فایل یا صفحه) را از سرور دارد که در حال حاضر موجود نبوده یا حذف شده است (و یا ممکن است نام آن تغییر کرده باشد)،  البته احتمال دارد در آینده مجددا آن منبع ایجاد شده و در دسترس قرار گیرد.

کد ۴۰۵، متد غیر مجاز (Method Not Allowed)

کد ۴۰۵ به این معنی است که متد استفاده شده توسط کاربر برای درخواست یک منبع از سرور مجاز نمی باشد، به فرض استفاد ه از متد GET در حالتی که منبع درخواستی نیاز به ارسال منابعی از طریق متد POST دارد، یا استفاده از PUT در نوشتن یک فایل، برای فایل هایی که فقط حالت خواندنی دارند (read-only)، در این حالت، معمولا سرور در پاسخ، متد مجاز را نیز ارسال خواهد کرد.

کد ۴۰۶، غیر قابل قبول (Not Acceptable)

کد ۴۰۶ ممکن است به دلیل وجود کاراکترهای غیر استاندارد در درخواست ارسالی رخ دهد، برخی از سرورها به دلایل امنیتی نیز ممکن است این کد را در پاسخ ارسال کنند، به طور مثال ماژول mod_security در سرورهای Apache از پذیرفتن برخی آدرس های وب (که از نظر امنیت، سرور آنها را مشکوک تشخیص دهد) خودداری کرده و پیام  Not Acceptable دریافت خواهید کرد.

کد ۴۰۷، نیاز به مجوز پروکسی (Proxy Authentication Required)

عملکرد کد ۴۰۷ نیز شبیه کد ۴۰۱ است، با این تفاوت که در اینجا ابتدا کاربر (واسط کاربری) باید از طریق یک پروکسی اعتبار خود را اثبات کند.

کد ۴۰۸، پایان حداکثر زمان درخواست (Request Timeout)

کد ۴۰۸ زمانی رخ می دهد که سرور در انتظار درخواست واسط کاربری است، اما هیچ پاسخی در زمان استاندارد دریافت نمی شود، به این صورت سرور کد ۴۰۸ را ارسال می کند و واسط کاربر می تواند مجددا و در دفعات بعدی درخواست خود را ارسال کند.

کد ۴۰۹، تعارض (Conflict)

کد ۴۰۹ به معنی تداخل یا تعارض درخواست کاربر با عملیاتی دیگر در سرور بر روی منبع مورد نظر است، به طور مثال وقتی دو کاربر به صورت همزمان در حال ویرایش یک فایل هستند و هر دو آن را ذخیره می کنند، ممکن است این خطا رخ دهد که باید به صورت دستی آن را رفع کرد.

کد ۴۱۰، محذوف (Gone)

کد ۴۱۰ به معنی حذف همیشگی منبع درخواستی از سرور است، بر خلاف خطای ۴۰۴، کد ۴۱۰ به واسط کاربری یا موتورهای جستجو می گوید که نباید مجددا آن منبع را درخواست کنند، چرا که برای همیشه حذف شده است، البته در عمل موارد استفاده از این کد خیلی محدود است و تنظیم خطای ۴۰۴ بهتر و اصولی تر است.

کد ۴۱۱، عدم ارسال طول درخواست (Length Required)

کد ۴۱۱ به این معنی است که سرور از پاسخ به درخواست واسط کاربری خودداری می کند، چرا که در درخواست ارسالی اندازه یا طول محتوا (Content-Length) وجود ندارد، در این حالت معمولا واسط کاربری باید در سربرگ های HTTP درخواست خود آن را اضافه کند.

کد ۴۱۲، پیش شرط رد شده(Precondition Failed)

کد ۴۱۲ به معنی این است که در درخواست واسط کاربری مواردی ارسال شده است (به فرض متد استفاده شده) که منبع سرور از آن طریق قابل دسترس نیست و نتیجه بررسی اولیه سرور false شده است.

کد ۴۱۳، درخواست خیلی طولانی (Request Entity Too Large)

کد ۴۱۳ در حالتی رخ می دهد که طول رشته درخواست ارسالی، بیش از حد توان و انتظار سرور است، لذا ارتباط توسط سرور قطع خواهد شد، اما اگر این حالت موقتی باشد، معمولا در پاسخ، سربرگ Retry-After نیز ارسال می شود و واسط کاربری مجددا و در دفعات بعدی می تواند درخواست خود را ارسال کند.

کد ۴۱۴، آدرس وب خیلی طولانی (Request-URI Too Long)

این خطا به معنی بیش از حد طولانی بودن آدرس وب (URI) درخواستی است و سرور قادر به پردازش آن نیست.

کد ۴۱۵، فرمت پشتیبانی نشده (Unsupported Media Type)

کد ۴۱۵ به دلیل ارسال فرمتی به همراه درخواست ارسالی (به فرض آپلود یک فایل یا تصویر) است که از نظر سرور قابل پذیرش نیست و سرور فرمت دیگری را پشتیبانی می کند.

کد ۴۱۶،  حد درخواستی غیر اقناع کننده (Requested Range Not Satisfiable)

این کد به دلیل ارسال درخواست قسمتی از یک منبع (به فرض بخشی از یک فایل) از سرور است، در حالی که آن قسمت وجود ندارد، به طور مثال کاربر قسمتی از یک فایل را درخواست می کند (به فرض در هنگامی که از ادامه دانلود استفاده می شود) که از حداکثر طول قسمت های آن بیشتر است.

کد ۴۱۷، انتظارات رد شده(Expectation Failed)

کد ۴۱۷ به معنی این است که سربرگ های HTTP ارسالی واسط کاربری با انتظارات و موارد مورد نیاز سرور همخوانی ندارد یا سربرگی ارسال نشده است.

کدهای سری ۵۰۰، خطای سمت سرور (Server Error)

کدهای سری ۵۰۰ به معنی نقص داخلی سرور است، با این حال سرور در مجموع سالم بوده و احتمالا به طور موقت در حال انجام به روزرسانی یا تغییراتی است و در ساعات آینده مشکل رفع خواهد شد.

کد ۵۰۰، خطای داخلی سرور (Internal Server Error)

کد ۵۰۰ به معنی وقوع یک خطای داخلی در سرور است و معمولا به دلیل نقص تنظیمات یا انجام به روزرسانی نرم افزاری یا سخت افزاری رخ می دهد، تنظیم این کد در مواقعی که می خواهیم در سایت، تغییراتی اعمال کنیم که باعث از دسترس خارج شدن آن می شود، می تواند مفید باشد.

کد ۵۰۱، غیر مجهز یا تکمیل نشده (Not Implemented)

این خطا بدین معنی است که سرور قادر به پردازش درخواست واسط کاربری  نیست (معمولا به دلیل پشتیبانی نشدن متد ارسالی یا نقص امکانات مورد نیاز).

کد ۵۰۲، خطای دروازه میانجی (Bad Gateway)

کد ۵۰۲ به دلیل عدم دریافت پاسخ از سرورهای بالادست (upstream) است و سرور فعلی به عنوان یک دروازه میانجی عمل می کند، در این حالت معمولا بین سرور اصلی و واسط کاربری، دروازه های میانجی (Gateway) وجود دارند که قادر به تکمیل فرایند ارسال و دریافت پاسخ نیستند، این حالت معمولا با چند بار تلاش مجدد از سمت کاربر رفع خواهد شد.

کد ۵۰۳، سرویس خارج از دسترس (Service Unavailable)

دریافت کد ۵۰۳ به معنی غیر قابل دسترس بودن سرور به دلیل ترافیک زیاد (overload) یا انجام به روزرسانی است، معمولا این حالت موقتی بوده و پس از چند دقیقه یا چند ساعت رفع خواهد شد.

کد ۵۰۴، پایان حداکثر زمان دروازه میانجی (Gateway Timeout)

کد ۵۰۴ نیز بدین معنی است که سرور به عنوان یک دروازه میانجی (Gateway) قادر به دریافت پاسخ از سرورهای بالا دست (upstream) در حداکثر زمان مجاز نیست.

کد ۵۰۵، نسخه HTTP پشتیبانی نمی شود (HTTP Version Not Supported)

کد ۵۰۵ به معنی پشتیبانی نشدن نسخه HTTP پروتکلی است که واسط کاربری از آن استفاده می کند، معمولا سرور دلیل پشتیبانی نکردن از آن نسخه را نیز به همراه سربرگ های پاسخ خود ارسال می کند.

خبر ویژه – اختلال در باز شدن سایت های HTTP از ابتدای ۲۰۱۶

ایجاد اختلال و محدودیت مشاهده وبسایتهای HTTP با مرورگرهای قدیمی و گوشیهای تلفن همراه با عمر بیش از ۵ سال از ابتدای ۲۰۱۶

پروتکل http

پروتکل http

در حال حاضر کاربران اینترنتی ممکن است قفل کوچک سبزرنگ و یا طلایی رنگی را در گوشه نوار آدرس مرورگر اینترنتی خود مشاهده کنند اما از تاریخ یکم ژانویه سال ۲۰۱۶، این قفل رنگی برای درصد کمی از کاربران اینترنتی سراسر جهان ناپدید خواهد شد و در ادامه میلیون‌ها کاربر دسترسی خود به‌وب‌گاه‌های مختلف را از دست خواهند داد. این فرایند، ارتباطی مستقیمی با اصطلاح «SHA-1 Sunset» (کلیدواژه مورد استفاده اهل فن برای تشریح انقضای پشتیبانی از سطح خاصی از رمزگذاری) دارد. در واقع در سال آینده میلادی، الگوریتم‌های قدیمی‌تر از سطح رمزگذاری SHA-1 دیگر نیازهای لازم امنیتی برای وب‌گاه‌‌ها را برآورده نخواهند کرد و از همین رو بر اساس تحقیقات انجام شده از سوی شرکت امنیتی کلودفلیر آمریکا «CloudFlare» چیزی در حدود ۳۳ میلیون نفر در سراسر دنیا، دسترسی خود به این وب‌سایت‌ها را از دست خواهند داد. این فرایند، به‌روزرسانی‌ای متداول برای قابلیت‌های امنیتی تحت وب است اما این تغییر که توسط کنسرسیوم تولیدکنندگان نرم‌افزاری مرورگرهای اینترنتی اتخاذ شده می‌تواند استفاده کاربران از اینترنت تلفن‌های هوشمند در کشورهای در حال توسعه را به شدت تحت تاثیر قراردهد. در نتیجه این امر، قسمتی از جمعیت آسیب‌پذیر دنیا با مجموعه‌ای از وب‌گاه‌هایی که نیاز به این پروتکل‌های امنیتی ندارند، تنها خواهند شد.

علت باز نشدن وبسایتهای HTTP در الگوریتم جدید ۲۰۱۶

تیم ارلین، مسئول قسمت امنیتِ آی‌تی در شرکت تریپ‌وایر در خصوص فرایندهای جدید امنیتی، توضیحات کاملی ارائه کرده است. او در این خصوص می‌گوید: «وقتی وب‌گاه‌ شما با مرورگر اینترنتی، ارتباط برقرار می‌کند فرایند ارسال و دریافت داده‌ها انجام خواهد شد. در طول فرایند رمزگذاری، وب‌گاه‌ و مرورگر وارد مکالمه‌ای برپایه استفاده از استعارات خاص خواهند شد. در این روند، از کدهای محرمانه و ایمن برای گفتگو استفاده خواهد شد که متفاوت از گفتگوهای معمولی است. قسمتی از ارتباطات بین مرورگر و وب‌گاه‌ به توافق بر سر استفاده از پیچیده‌ترین زبانی که هر دو طرف توانایی فهم آن را داشته باشند، اختصاص خواهد یافت. نفوذگران می‌توانند این الگوریتم را بشکنند و مکالمات موجود را شنود کنند؛ بنابراین همواره باید برنامه‌ای برای به‌روزرسانی این الگورتیم‌ها وجود داشته باشد.» خوشبختانه وب‌گاه‌ها و مرورگرهای زیادی وجود دارند که به‌طور پیش فرض از نسخه‌های رمزگذاری شده در قالب پسوند s و آدرس‌های https:// استفاده می‌کنند و به همین دلیل در صورتی که شما از مرورگری به‌روزرسانی شده استفاده کنید احتمالا به طور خودکار حداقل به سطح SHA-2 الگوریتم‌های امنیتی، ارتقا داده شده‌اید.

تاثیر تغییر الگوریتم بارگذاری http بر کشورهای جهان سوم

با توضیحات بالا، مرورگرها و سیستم‌عامل‌های قدیمی‌تر مانند ویندوز ایکس‌پی احتمالا از به‌روزرسانی‌های جدید رمزگذاری پشتیبانی نخواهند کرد. از سوی دیگر، فرایندهای جدید رمزگذاری به توان پردازشی بیشتری نیاز خواهد داشت و همین امر باعث خواهد شد تلفن‌های همراه قدیمی که اکثرا در کشورهای در حال توسعه مورد استفاده قرار می‌گیرند امکان استفاده از مرور امن در فضای وب را از دست بدهند. همین امر باعث خواهد شد کاربرانی که از تلفن‌هایی با عمر پنج‌سال به بالا استفاده می‌کنند با پیغام خطایی در هنگام درخواست برای مشاهده وب‌گاه‌‌هایی که نسخه‌های رمزگذاری شده ارائه نمی‌دهند، روبرو شوند. این در حالی است که پشتیبانی از SHA-2 در اروپای غربی و آمریکای شمالی به چیزی در حدود ۹۹ درصد رسیده است؛ اما چیزی در حدود ۵ درصد از کاربران اینترنتی در کشورهایی مانند چین، کامرون، یمن، سودان، مصر و لیبی از مرورگرهایی استفاده می‌کنند که فاقد پشتیبانی از SHA-2 هستند. از سوی دیگر پس از تاریخ ۳۱ دسامبر، اکثر وب‌گاه‌‌های رمزگذاری شده، دسترسی خود برای جمعیتی که بیشترین نیاز به داده‌های رمزگذاری شده دارند را به پایان خواهند رساند.

واکنش وبسایتها و شرکت های مهم به این تغییر

از آنجایی که پشتیبانی از SHA-2 محدودیت‌های بیشتری را در مقایسه با الگوریتم‌های امنیتی پیشین به همراه خواهد داشت، تردیدهای زیادی برای شرکت‌های حاضر در حوزه فناوری ایجاد شده است.

واکنش فیسبوک به تغییر الگوریتم پشتیبان وبسایت های HTTP

«ایجاد تعادل میان اهداف مختلف و در نظر داشتن سیستم‌هایی ایمن در برابر نفوذگران و فراهم کردن این سطح امنیتی برای طیف گسترده‌ای از کاربران اینترنتی در سراسر جهان، اولویت ما خواهد بود. به‌نظر من صحیح نخواهد بود تا دسترسی ده‌ها میلیون کاربر به فضای اینترنت رمزگذاری شده را به پایان برسانیم. اکثر دستگاه‌های قدیمی فاقد این سطح امنیتی در کشورهای در حال توسعه یافته‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرند که افراد بعضا به‌تازگی دسترسی به اینترنت پیدا کرده‌اند. ما باید به دنبال راه‌حل‌هایی کاربردی برای این فراد باشیم نه اینکه دسترسی آن‌ها به اینترنت امن را سخت‌تر کنیم.» این در حالی است که شرکتی مانند گوگل، پافشاری بیشتری برای غیرفعال‌کردن پشتیبانی از قابلیت‌های رمزگذاری قدیمی دارد. شرکت‌هایی مانند علی‌بابا هم اعلام کرده‌اند همچنان از نسخه‌های قدیمی‌تر رمزگذاری اینترنتی پشتیبانی خواهند کرد تا طیف گسترده‌تری از کاربران بتوانند دستگاه‌های خود را ارتقا دهند.

انتقال سایت به https

 پروتکل امن https

انتقال سایت از http به پروتکل امن https و کدگذاری ssl

پروتکل HTTPS چیست و چه فرقی با HTTP دارد؟

HTTPS پروتکلی است که در بستر آن امکان رمزنگاری (encrypt) اطلاعات فراهم می شود، به لحاظ تخصصی در HTTP پورت ۸۰ مورد استفاده قرار می گیرد، در حالی که در HTTPS این پورت ۴۴۳ است؛ از طرفی همانطور که گفتیم در HTTP داده ها به صورت متن ساده یا plain text هستند اما در HTTPS رمزنگاری داده ها به وسیله SSL انجام می شود.

ssl به چه معناست؟

ssl مخففی است از سرواژه های Secure Sockets Layer و در اصطلاح به سیستم امن و رمزی انتقال داده اطلاق می شود، ssl را ابتدا شرکت Netscape به منظور نقل و انتقال امن و رمزی اطلاعات ایجاد نمود و اکنون تقریبا تمام مرورگرهای استاندارد از جمله فایر فاکس، اینترنت اکسپلورر، اپرا، گوگل کروم و سافاری آن را پشتیبانی می کنند؛ همچنین در این رابطه شرکتهایی وجود دارند که گواهی ssl ارائه می کنند.

شیوه رمزنگاری اطلاعات در ssl به چه صورت است؟

در یک بیان ساده، پس از برقراری اتصال امن، ssl اطلاعات را به وسیله دو کلید رمزنگاری می کند، کلید عمومی برای اشخاص سوم شخص قابل خواندن است اما کلید دوم تنها توسط ارسال کننده و دریافت کننده داده، قابل استفاده است.

چگونه از استفاده کردن یک سایت از پروتکل امن اطمینان حاصل کنیم؟

چند فاکتور در تعیین معتبر بودن گواهی یک سایت نقش دارند، اول از همه کلید کوچکی است که در مرورگرهای مختلف با کمی اختلاف در مکان و شکل، نشان داده می شود، برخی از مرورگرها در نسخه های جدید خود پس از برقراری یک اتصال امن، نوار آدرس را به رنگ سبز نیز نشان می دهند؛ فاکتور دیگر وجود عبارت https در ابتدای آدرس آن سایت است.

چرا در برخی از سایت ها، مرورگر تقاضای تایید اعتبار می کند؟

بعضا ممکن است با صفحاتی روبرو شده باشید که مرورگر نسبت به منقضی شدن اعتبار گواهی ارتباط امن آن، به شما هشدار دهد، این اتفاق به چند دلیل ممکن است رخ دهد، یکی اینکه گواهی آن سایت واقعا به پایان رسیده و تمدید نشده باشد، دوم اینکه تاریخ سیستم شما از زمان حقیقی، عقب تر یا حتی جلوتر باشد، دلیل سوم هم می تواند به مسائل فنی صفحه و ترکیب اشتباه داده های عادی با داده های رمزنگاری شده مربوط باشد که این عامل به مسائل فنی سایت ارتباط دارد.

چگونه برای سایت خود گواهی ssl تهیه کنیم

برای داشتن یک ارتباط امن در بستر HTTPS برای سایت خود، نیاز به گواهی معتبر ssl دارید، این گواهی از طریق نمایندگی ها و سرویس دهنده های هاست نیز قابل خریداری است، علاوه بر این به سروری با قابلیت پشتیانی از ssl و یک ip اختصاصی احتیاج خواهید داشت.
و در پایان

چند

نکته:

– اگرچه HTTPS و رمزنگاری ssl امن و قابل اطمینان است، اما به دلیل وجود محدودیتهایی، معمولا سرعت انتقال اطلاعات از این طریق نسبت به شیوه معمول یعنی HTTP پائین تر است، لذا برای افزایش کارایی، بهتر است تنها در صفحاتی از این پروتکل استفاده کنید که اطلاعات حساسی در آنها رد و بدل می شود.
– در استفاده از سرور HTTPS دقت داشته باشید که مخصوصا در مورد تصاویری که بارگذاری می شوند، آنها را با محتوایی که از قسمت HTTPS فراخوانی می شوند در یک صفحه قرار ندهید (یا لااقل به صورت آدرس کامل http://www قرار ندهید)، چرا که موجب می شود تا مرورگر کاربران برای هر تصویر، سوالی مبنی بر معتبر نبودن اتصال و ادامه دادن یا ندادن درخواست، از آنها داشته باشد و واضح است که این موضوع موجب نارضایتی کاربران خواهد شد.

همان طور که می دانیم، اطلاعاتی که به طور معمول در صفحات وب رد و بدل می شوند در بستر پروتکل HTTP یا Hyper Text Transfer Protocol انتقال می یابند، این پروتکل استانداردی تعریف شده است که با آن متن ساده یا plain text را منتقل می کنند، از طرفی این داده ها به دلیل رمزنگاری نشدن، برای افراد سوم شخص قابل خواندن هستند، مثلا اگر پسورد خود را در بستر این پروتکل به سروری منتقل کنید، ممکن است از طریق سرویس دهنده اینترنت، قابل روئیت باشد (با استفاده از برنامه هایی تحت عنوان sniffer)، لذا http از لحاظ امنیتی برای کارهایی که به اطلاعات حساس از جمله حسابهای بانکی و رمزهای مشتریان مربوط می شود اصلا مناسب نیست، از این رو بانک ها و فروشگاههای اینترنتی و در کل سایتهایی که امنیت کاربران برایشان اهمیت زیادی دارد، از پروتکلی دیگر به نام HTTPS یا Hyper Text Transfer Protocol Secure بدین منظور استفاده می کنند.

مشکلات ویژه در کار با https

در این مقاله قصد داریم به بررسی مشکلات پروتکل HTTPS که مورد اعتماد اغلب مردم است و از آن استفاده میکنند بپردازیم
HTTPS با استفاده از SSL تایید هویت و امنیت فراهم میکند بنابراین شما می دانید که شما به سایت درست و اصلی متصل شده اید و کسی امکان دزدین اطلاعات شما را ندارد به هر حال این یک نظریه می باشد ولی در عمل SSL بر روی اینترنت یک مسافر یا سربار است.این به این معنا نیست که رمزنگاری HTTPS و SSL فاقد ارزش می باشد.بلکه استفاده از این پروتکل ها خیلی بهتر از استفاده از پروتکل رمزنگاری نشده HTTP می باشد.حتی در بدترین حالت یک اتصال به خطرافتاده HTTPS بهتر و امن تر از اتصال با استفاده از HTTP است.

۱) تعداد واقعی موسسات صدور گواهینامه https

مرورگر شما از لیستی از گواهینامه های قابل اعتماد ساخته شده است.مرورگرها فقط به گواهینامه های صادر شده توسط این گواهی نامه اعتماد میکند.اگر شما به آدرس https://example.com سربزنید وب سرور موجود در example.com به شما یک گواهینامه SSL نشان می دهد تا مرورگرتان بررسی کند و مطمئن شود که گواهینامه SSL برای example.com توسط یک گواهینامه معتر موجود در لیست گواهینامه ها صادر شده است یا خیر.اگر گواهینامه برای دومین دیگر صادر شده باشد و یا در لیست گواهینامه های قابل اطمینان وجود نداشته باشد شما یک هشدار جدی را در مرورگر خود مشاهده خواهید کرد. یکی از مشکلات عمده این است که تعداد زیادی گواهینامه در لیست وجود دارد بنابراین مشکل با یک گواهینامه معتبر ممکن است برای افراد زیادی اتفاق بیفتد. به عنوان مثال شما ممکن است یک گواهینامه SSL را برای domain خود از زیرمجموعه verisign بگیرید و یک نفر دیگر می تواند با حقه و زیرکی گواهینامه معتبر دیگری را برای domain شما بگیرد.

۲) موسسات صدور گواهینامه همیشه اعتماد را جلب نکرده اند

مطالعات نشان می دهد که موسسات ارائه دهنده گواهی نامه (certificate)، از کمترین میزان دیجیتالی شدن در صدور گواهی نامه ها برخوردارند. آن ها برای مکان هایی مانند localhost (همیشه بیان گر کامپیوتر محلی است) که نیازی به گواهی نامه ندارند، گواهی های SSL صادر کرده اند. در سال ۲۰۱۱، EEF بیش از ۲۰۰۰ گواهی نامه را برای localhost پیدا کرد که توسط موسسه های معتبر و قابل اطمینان صادر شده بودند. اگر این مسئله را در نظر بگیریم که موسسه های صدور گواهی نامه، در هنگام صدور این گواهی ها حتی به آدرس آن ها توجه نمی کنند، با کمی تامل متوجه اشتباه های دیگر این موسسه ها می شویم. حتی ممکن است که برای سایت های هکرها هم گواهی های معتبر صادر کرده باشند.گواهی نامه های EV سعی در حل این مشکل دارند. در این لینک مشکلات گواهی های SSL را بررسی کرده ایم و همچنین بیان کرده ایم که چگونه گواهی نامه های EV این مشکلات را برطرف می کنند.

۳) موسسات صدور گواهینامه را می توان مجبور به صدرو گواهینامه های جعلی کرد

بدلیل اینکه موسسه های صدور گواهینامه بسار زیادی در سراسر جهان وجود دارند و هر موسسه صدور گواهینامه می تواند برای هر سایتی یک گواهینامه صادر کند دولت میتواند موسسه ها را مجبور به صدور گواهینامه SSL برای یک سایت که می خواهند به جای سایت دیگر جا بزنند بکند. این مسئله به تازگی در فرانسه اتفاق افتاد که گوگل یک گواهینامه تقلبی برای google.com که توسط موسسه صدور گواهینامه ANSSI فرانسه صادر شده بود را پیدا کرد. این مجوز به دولت فرانسه یا هر کس دیگری که از این مجوز استفاده میکرد اجازه میداد که از این طریق به کلاهبرداری و دزدیدن اطلاعات استفاده کند.

 

۴) Perfect forward secrecy که یکی از روش های امن سازی در رمزنگاری هست در همه جا استفاده نشده است

بسیاری از سایت ها از تکنیک perfect forward secrecy تکنیکی که رمزگشایی را سخت میکند استفاده نمی کنند بدون روش perfect forward secrecy یک حمله کننده می تواند اطلاعات زیادی را بدست آورده و آنها را تنها با یک کلید مخفی رمزگشایی کند. همانطور که میدانید NSA و دیگر آژانس های امنیتی ایالتی سراسر جهان این اطلاعات را بدست می آورند. اگر آنها سال ها بعد کد رمزگذاری یک وبسایت را بدست بیاورند می توانند از آن برای رمزگشایی همه اطلاعات رمزگذاری شده بین آن وبسایت و هرشخصی که به آن وبسایت ها متصل شده اند استفاده کنند.
روش perfect forward secrecy به ایمن ماندن بوسیله ایجادکردن یک کلید منحصر به فرد برای هر بخش کمک می کند به عبارت دیگر هربخش به وسیله یک کلید سری متفاوت رمزگذاری می شود.پس در این صورت همه آنها نمی توانند رمزگشایی شوند.تنها با یک کلید می توان از این مسئله که فردی بتواند حجم عظیمی از اطلاعات را به یکباره رمزگشایی کند جلوگیری میکند. بدلیل اینکه تعداد بسیارکمی از وبسایت ها از این شیوه مهم امنیتی استفاده می کنند آژانس های امنیتی ایالتی می توانند در آینده همان اطلاعات را رمزگشایی کنند.

۵) حمله به اطلاعات در میانه راه و کاراکترهای هم کدشده

متاسفانه حملات درمیان راه هموز با پروتکل SSL امکانپذیر است.در تئوری اتصال به شبکه عمومی wifi و سایت بانکها ایمن می باشد. شما میدانید که اتصال به دلیل اینکه بوسیله پروتکل HTTPS است ایمن میباشد و اتصال با HTTPS به شما کمک میکند تا شما متوجه شوید که واقعا به بانکتان متصل شده اید.درعمل اگر شما با استفاده از یک شبکه عمومی wifi به بانکتان متصل شوید ممکن است خطرناک باشد.راههایی وجود دارند که میتوانند به Hotspot ها بوسیله حملات میان انسانی صدمه بزنند به اطلاعات افرادی که به این شبکه ها متصل شده اند. به عنوان مثال یک wifi hotspot ممکن است به یک بانک متصل باشد ولی اطلاعات درمیانه راه به مقصد دیگر فرستاده شود. ممکن است این کار خیلی بی سروصدا و غیر مستقیم شما را به یک صفحه با پروتکل HTTP ببرد و از آن طریق به بانک و صفحه ای که به شما تعلق دارد متصل شود و همچنین ممکن است از یک آدرس HTTPS مشابه استفاده کند ابن آدرس مشابه مشخصات را در صفحه بانکتان جست و جو میکند ولی این کاملا متفاوت است و در واقع از کاراکترهای ویژه هم کد شده استفاده میکند. این آخرین و خطرناکترین نوع حمله است که به عنوان یک نوع حمله بین الملی از کلمات هموگراف شناخته شده است. وقتی شما تنطیمات کاراکترهای هم کدشده را بررسی کنید و در آن به جستوجو بپردازید شما کاراکترهایی که اساسا در ۲۶ حرف الفبای لاتین وجود دارد را پیدا خواهید کرد شاید آن حرف O در google.com باشد.

چگونگی فعال کردن SSL در فایرفاکس

آموزش شماره ۶۴۶ :

SSL)Secure Sockets Layer) اجازه اتصال امن به وب‌سایت ها را امکان‌پذیر میسازد، وب‌سایت‌هایی که از گواهی SSL استفاده می کنند از پروتکل httpsبهره می برند.

چنانچه‌ در هنگام وارد نمودن آدرس یک سایت در مرورگر Firefox با صفحه مشابه تصویر زیر مواجه شدید، جهت فعال کردن SSL در این مررورگر مراحل زیر را طی نمایید:

…………………………………………………………………………………………………….
SSL settings خود را بررسی کنید:
۱٫در بالای پنجره فایرفاکس، روی منوی Edit کلیک کنید و Preferences را انتخاب نمایید.
۲٫پنل Advanced را انتخاب نمایید.
۳٫روی تب Encryption کلیک کنید.
۴٫بررسی نمایید که از  SSL 3.0 و TLS 1.0 علامت دار باشند( انتخاب شده باشند)
اگر هر دو مورد انتخاب شده‌اند باید به مرحله بعدی بروید
اگر انتخاب نشده اند، هر دو را انتخاب نمایید.
روی close کلیک کنید تا پنجره ها بسته شوند.
اکنون دوباره امتحان نمایید.

……………………………………………………………………………………………………..
proxy settings را بررسی نمایید:
بعضی از کامپیوتر ها برای دسترسی به اینترنت از پراکسی استفاده می کنند.
۱٫در بالای پنجره فایرفاکس، روی منوی Edit کلیک کنید و Preferences را انتخاب نمایید.
۲٫پنل Advanced را انتخاب نمایید.
۳٫روی تب Network کلیک نمایید.
۴٫روی Settings کلیک نمایید.
اگر پراکسی ها بصورت دستی تنظیم شده است، مطمئن شوید تمام پروتکل ها به سرور پراکسی شما اشاره می نماید.
اگر از این تنظیمات آگاهی ندارید، با مدیر شبکه خود تماس حاصل فرمایید.
اگر از تنظیمات پروکسی استفاده نمی‌کنید، هیچ گونه تغییری در تنظیمات ندهید و روی OK کلیک نمایید و Connection Settings را ببندید.
صفحه Preferences را نیز ببندید.

………………………………………………………………………………………………..
نرم افزار امنیتی:
برای استفاده از پروتکل SSL، فایرفاکس نیاز به اتصال به خودش دارد.برخی از نرم افزار امنیتی می تواند این ارتباط را مسدود کنند.

………………………………………………………………………………………………..
مشکل با یک سایت خاص:
شما می‌توانید قابلیت‌های SSL مرورگر خود را با استفاده از لینک زیر تست نمایید:

TEST SSL

اگر مرورگر شما با موفقیت از این تست عبور کرد، ویا تنظیمات پیش از این اعمال شده بود، ممکن است مشکل از سایت مورد نظر باشد.  در این صورت رفع خطای SSL در Firefox را مشاهده نمایید.

آیا این پاسخ به شما کمک کرد?

 پرینت این مقاله

در همین زمینه

طریقه نصب SSL از طریق WHMآموزش شماره ۶۵۱ : شما باید مراحل زیر  را دنبال نمایید:وارد WHM خود شوید.پس از ورود به WHM…

من بوسیله برنامه ایمیل ارسال میکنم اما با ERROR: Socket Error # 11053 مواجه میشومآموزش شماره ۶۹ : من با استفاده از برنامه Desktop می‌خواهم ایمیل ارسال کنم اما با خطای…

نحوه انتقال فایل از طریق SSHآموزش شماره ۸۲: چطور از طریق SSH فایل ها را انتقال بدم؟ برای انتقال فایل از یک سرور به سرور…

مشاهده ورژن لینوکس از طریق sshآموزش شماره ۷۴۸:برای این کار از دستور زیر استفاده می کنیم: cat /etc/redhat-release یا nano…

Telnet چیست؟آموزش شماره ۶۴۷:Telnet یک پروتکل شبکه که در اینترنت و شبکه های محلی برای ارائه یک ارتباط دوطرفه..